برای این دوست نوشتم: تا آنجا که من می‌دانم این آقایان همه ی شان از نظر هوشی رتبه و رده ی بالایی دارند و یکی از یکی باهوش ترند. این سال ها خیلی تبلیغ می‌شد که کرباسچی باهوش است، نوربخش باهوش بود، موسوی باهوش است، نبوی باهوش است، جاسبی باهوش است، الویری باهوش است، هاشمی‌باهوش است، ممدشان که اصلا خلاصه‌ی هوش است، خاتمی‌باهوش است، ممدرضای شان که اصلا یکپارچه هوش است، بانکی باهوش است، توکلی باهوش است، حجاریان باهوش است، عسکراولادی باهوش است، نعمت زاده باهوش است، آقازاده باهوش است، حبیبی باهوش است، بنی صدر باهوش است، قطب زاده باهوش است، اصغرزاده باهوش است، نجفی باهوش است، عبدالله نوری باهوش است، ممد منتظری باهوش بود، ....

می دانم که در مورد «جلسه چهارشنبه نشر چشمه» دارم دیر خبرتان می کنم. اما تقصیر من نیست. تقصیر این علی رستگار است که تا امروز می‌گفت مبادا توی گفتمگفت اعلامش کنی. اما امروز زنگ زد و گفت اگر دلت خواست اعلام کن! (بدذاتی را می بینید شما را به خدا؟! آنوقت این مازنی بی‌استعداد حسود، به مشهدی‌ها می گوید بدذات!)....

ازمیان نوشته‌هایی که درباره «کافه پیانو» خوانده ام؛ این یکی که نویسنده وبلاگ «سر هرمس مارانا» نوشته است؛ بیشتر از همه بهم چسبید. از اینکه به درستی فهمیده است «کافه یک بازی ست. یک رمان به مثابه یک رمان نیست». اینکه می گویم «نقب» بهتر است از «نقد» مرادم همین است:

[کافه‌پیانوی فرهادِ جعفری را که توصیه کرده بودی، خواندم. خواندم این ور و آن ور که چه همه گیر داده‌ بودند به پایانِ قصه. که کسی دوست نداشت آن جوری تمام‌شدنِ صفورا را و این‌جوری ماندنِ نویسنده/راوی را در همان‌جایی که بود، اول داستان. با خودم فکر کردم کتاب است دیگر. وبلاگ که نیست که ته نداشته باشد. که همین طور جلو برود قصه‌ی آدم‌ها و آدم‌ها و آدم‌ها تا خودِ جنابِ مرگ که بیاید و دستِ نویسنده‌ی گرامی را بگیرد و با خودش ببرد. کتاب است و لاجرم باید یک جایی تمام بشود. ...

من مانده ام چکار کنم. در گفتمگفت را تخته کنم خوب است؟! اینطوری این «معدود خوانندگان گفتمگفت» خیال شان آسوده می شود؟!....